iDioot

Er is niet zoiets als de ultieme gadget. Of een übergadget. OK, een beetje slimme telefoon doet foto's maken, filmen, navigeren, spelletjes en muziek spelen. En ja, ook bellen. Zie hier de smartphone en I love it. Maar dit alles is een compromis. Gemaakte foto's zijn vaak ruk, filmpjes zijn vaag, spelletjes zuigen en muziek luisteren blijft behelpen. Het is daarom dat we daarvoor respectievelijk een Nikon D300, een Nintendo DS en (ja we zijn overstag) een vette iPod (lees: grote opslagcapaciteit) hebben. En verdomd, wat is die laatste een prachtig apparaat! Een magic box.

De iPod Classic dus. En wel omdat hier toch aardig wat Gigabytjes op weggeschreven kunnen worden. Perfect voor een slideshow én een backup van mijn volledige fotocollectie, vodcasts en complete seizoenen van favoriete TV-series zoals bijvoorbeeld South Park, Seinfeld en Battlestar Galactica. Het scherm is klein, maar retescherp. Bovendien een reden te meer om weer eens in de CD-verzameling te duiken en vergeten schatten te herontdekken, te rippen en te beluisteren. De Shuffle werd hiervoor te beperkt nu mijn liefde voor muziek tot grotere hoogten is gereikt dan ooit tevoren. Oorzaak, gevolg, etc. De albumcollectie groeit dan ook in rap tempo en met de aanschaf van deze dure zakspiegel gaat dat nog sneller. Lees: iTunes Store, Genius. Laat Apple dan maar gids zijn in een hernieuwde ontdekkingsreis in de wereld van de muziek. Had ik dit speeltje in de jaren 80 van de vorige eeuw gehad, speelde ik nu de sterren van de hemel in een rockband...